Дзіцячыя шаласці з агнём
Чаму адбываюцца пажары з-за дзіцячага жарта з агнём? Разглядаючы кожны выпадак гібелі дзіцяці, разумееш, што трагедыям спадарожнічалі звычайныя жыццёвыя абставіны – бацькі пайшлі на працу, у краму, да суседзяў, або займаліся на двары гаспадарчымі справамі. Іншымі словамі, дзеці заставаліся без нагляду. А далей непапраўны і жорсткі вынік бацькоўскай халатнасці: гібель дзіцяці.
Дзеці ў сваіх гульнях часта паўтараюць учынкі і дзеянні дарослых. Стремленне да самастойнасці асабліва праяўляецца ў той час, калі дзіця застаецца адно. І нельга быць упэўненым, што дзіця, застаўшыся адно дома, не вырашыць пагуляць з каробкай спічак, не захоча падпаліць паперу, не зацікавіцца работай бытавой тэхнікі, якой дастаткова ў кожнай кватэры.
Таму, перш чым пайсці з дома, неабходна даручыць нагляд за дзіцем старшым дзецям або камусьці з дарослых. Каб дзіця не сумавала, трэба даць яму якое-небудзь заданне: падказаць тэму гульні, падабраць патрэбныя цацкі. Асабліва небяспечна пакідаць дзяцей адных у зачыненых кватэрах або пакоях. У выпадку пажару яны не змогуць самастойна выйсці з гаручага памяшкання на вуліцу. Акрамя таго, ратуючыся ад агню і дыму, дзеці звычайна хаваюцца ў шафах, пад ложкамі, сталамі, у кутках пакояў. Знайсці дзяцей у абстаноўцы развіцця пажару – справа няпростая.
Навыкі асцярожнага ўжывання агню неабходна выхоўваць у дзяцей, пачынаючы з 4-5-гадовага ўзросту. Трэба імкнуцца да таго, каб дзіця ўсвядоміла, што спічкі – не цацка, а агонь – не забава, каб у яго склалася ўяўленне пра пажар, як пра цяжкае бедства для людзей.
Дзеці дашкольнага і малодшага школьнага ўзросту, асабліва хлопчыкі, любяць выкарыстоўваць у гульнях спічкі і агнебяспечныя прадметы. У дзяцей адсутнічае жыццёвы досвед, адпаведна яны не могуць прадбачыць наступствы сваіх дзеянняў. Найбольш распаўсюджаныя ў дзяцей гульні, звязаныя з развядзеннем вогнішчаў. Месцы для развядзення вогнішча падбіраюць адпаведныя – падалей ад бацькоўскіх вачэй – на гарышчах дамоў, у сараях, падвалах, гаспадарчых пабудовах, каля стогаў сена. Пакуль агонь невялікі дзіця назірае за тым, што адбываецца; як толькі агонь прымае страшныя памеры, а адбываецца гэта на працягу некалькіх хвілін, натуральнай рэакцыяй з'яўляецца страх, а потым імкненне схавацца. Баючыся бацькоўскага гневу і пакарання, некаторыя дзеці ўцякаюць і хаваюцца ў іншым месцы. Большасць жа, закрыўшы твар рукамі ад страху, назаўсёды застаюцца ў агнявым капкане.
Дзеці пакутуюць ад агню з-за сваёй непадрыхтаванасці. Дзіця не ведае, як сябе паводзіць у выпадку ўзнікнення пажару, як дзейнічаць, у каго прасіць дапамогі і галоўнае, як выратавацца. І ў гэтым у першую чаргу вінаватыя дарослыя. Правільнае выхаванне дзяцей у сям'і, прывіццё ім навыкаў асцярожнага ўжывання агню, арганізацыя іх вольнага часу з'яўляюцца залогам папярэджання пажараў і прадухілення дзіцячага траўматызму. Правілам бяспечнага ўжывання агню дзяцей трэба навучаць, а не проста казаць, што можна, а чаго нельга. На жаль, у сям'і навучанне дзяцей мерам пажарнай бяспекі часцей за ўсё абмяжоўваецца забараняльнымі крыкамі: «Не чапай спічкі, пакладзі каробку на месца!», «Электрапліту не ўключай!», «Не падыходзь да газавай пліты!». А ж дзеці ў паўсядзённым жыцці павінны, і гэта цалкам натуральна, карыстацца газавымі і электраплітамі, іншымі электрапрыборамі (тэлевізарам, прасам і г. д.), — усім тым, што здольна выклікаць пажар. Таму, размаўляючы з дзецьмі, акцэнт трэба рабіць не на забаронах, а на растлумачэннях.
Дзе і як дзіця праводзіць свой вольны час, з кім яно сябруе, якімі гульнямі захапляецца – гэтыя пытанні павінны быць прадметам пастаяннай увагі бацькоў.
Выхаванне імунітэту асабістай бяспекі ў дзіцяці павінна ісці з пачуццём меры. Размова на гэтыя тэмы трэба весці добразычліва. Навучанне не пройдзе дарма, калі ўлічваць асаблівасці дзіцячай псіхалогіі і індывідуальныя асаблівасці дзіцяці, тлумачыць і паказваць на прыкладах, гульнях, фільмах (мультфільмах), малюнках і рэальных жыццёвых сітуацыях.
Тлумачце, для чаго прызначаны той ці іншы прыбор, як правільна ім карыстацца, якія меры асцярожнасці пры гэтым захоўваць. Раскажыце, што пры няправільным выкарыстанні, гэты прыбор можа выклікаць пажар.
Яшчэ раз звяртаем увагу бацькоў на тое, што дзяцей трэба не проста «ахоўваць ад агню»: не пакідаць іх адных без нагляду, не дазваляць ім балавацца са спічкамі і электрапрыборамі. Неабходна навучаць дзяцей правілам ужывання з крыніцамі агню і дзеянням у выпадку пажару.
Меры па папярэджанні пажараў ад жартаў дзяцей: не пакідаць на відзе спічкі, запальнічкі і не дазваляць дзецям купляць спічкі, цыгарэты. Сачыце за правядзеннем часу дзяцей і не пакідайце дзяцей без нагляду. Не давярайце маленькім дзецям назіраць за топячыміся печамі і ацяпляльнымі прыборамі, карыстацца газавымі прыборамі. Вывучце з дзіцем ваш хатні адрас і нумар тэлефона, каб пры неабходнасці яно магло самастойна звярнуцца за дапамогай у службу выратавання. Побач з тэлефонам на лісце паперы напішыце нумары экстраных службаў, і растлумачце дзіцяці, пры якіх абставінах імі можна скарыстацца.
Шаноўныя бацькі! Пазаботьцеся пра сваіх дзяцей – паспрабуйце арганізаваць іх вольны час, асабліва, у летні перыяд. Навучайце іх правілам бяспечнага паводзінаў. У дзяцей павінна быць шчаслівае дзяцінства! І менавіта вы, у першую чаргу, адказныя за гэта.